Hans Böhm over blind en rapidschaak

Soms heb je ineens een opleving. Dan ben je wat vrolijker dan gewoonlijk en je weet niet precies waarom. Ja, als de zon schijnt, of je gaat naar een leuke film, of je bent bijna jarig en je viert het of juist niet, dan weet je wel waarom. Nou zat ik laatst bij een schaaktoernooi en ik had het erg naar m'n zin. Ik heb al honderden schaaktoernooien bezocht, dus dat kon het niet zijn. Maar dit toernooi was speciaal. De toernooizaal was in een van de mooiste hotels van Monaco en de spelers waren allemaal wereldtoppers. En zij speelden tegen elkaar blind (zonder bord) en rapid (ongeveer een half uur per partij).

Levon Aronian (winnaar toernooi)

Natuurlijk waren de partijen van hoog niveau, daar zijn het toppers voor, maar soms maakten ze vanwege de handicap stomme fouten. Daar werd ik ook een beetje vrolijk van. Wij waren de gast van een rijke oud-schaker, die het leuk vindt als zijn hobby op niveau wordt beoefend.

's Avonds ging ik naar het prachtige casino van Monte Carlo, dat gebouwd is in 1863, met kroonluchters en klassieke muurschilderingen. En ik won ook nog eens een   beetje, niet veel, maar dat maakt voor het gevoel niet uit. Nou was het in Nederland in maart geen lekker weer maar in Monaco zaten de mensen op de terrasjes buiten, lekker in de zon. Wij namen een grote sorbet. Ja, soms weet je niet waarom je je lekker voelt, maar soms weet je het wel. 

Lees het Dagboek Monte Carlo (deel 1, 2 en 3) op de website van Hans Böhm.